Alles op z’n tijd

2020. Wat een jaartal. Tien jaar geleden nog zo ver weg en nu alweer een decennium verder.

Tien jaar terug in de tijd was ik nog net niet afgestudeerd rond deze tijd, woonde ik nog bij mijn moeder en was ik nog niet getrouwd. Een jaar later waren deze dingen allemaal anders. Ik heb toen nooit echt beseft hoe groot die veranderingen zijn, terwijl ik het nu vaak in gesprekken met klanten aanhaal. Dat je jezelf de tijd mag gunnen om aan grote veranderingen te wennen.

Tja tijd… Tijd is een belangrijk onderwerp van gesprek. Waar blijft de tijd, vroeger.., tijd vliegt, geef het tijd etc. Ik vind het zelf een moeilijke opgave, iets de tijd geven. Ik wilde vroeger al kunnen fietsen terwijl ik net kon lopen.

Nu zit ik in hetzelfde parket, maar dan in de vorm van revalidatietijd. Na een knieoperatie die ik 3 jaar uit heb gesteld, moet ik komende periode weer leren lopen. En belangrijker nog, vertrouwen krijgen in mijn lichaam.

Vlak niet uit hoeveel invloed je brein op je doen en laten heeft. Maar dat betekent ook dat jij invloed op je brein kan uitoefenen. Dat je kunt leren dat je iets wel kunt terwijl misschien altijd is gezegd dat je het niet kunt bijvoorbeeld. Maar ook dat kost tijd.

Een decennium aan tijd. Niet voor iedereen weggelegd. Maar dat weten we niet van tevoren. En dat is maar goed ook. Want dan zouden we ons nooit ergens de tijd voor gunnen.

Vandaag lag onderstaande verrassing voor de deur. Naast dat het mij een glimlach van oor tot oor geeft ontroert het ook. Het ontroert hoe mensen meeleven, vaak uit onverwachte hoek. Het ontroert mij hoeveel kracht er in bemoediging zit. Het ontroert hoeveel geduld mensen met je hebben wanneer jezelf te snel wilt gaan.

Ik ga mezelf een fijne jaarwisseling gunnen met lieve mensen om me heen en alle tijd van herstel voor in 2020!

Voor iedereen een goede jaarwisseling en alles wat je nodig hebt voor in 2020!

Share

Familie in verbinding

Familie, je kunt er niet omheen. Zeker in deze tijd staan familie en verbondenheid centraal, positief of negatief. Dat maakt de verschillen ook zo groot in de beleving van Kerst. Er zijn mensen die ernaar uit kunnen zien om dit met familie (in de breedste zin van het woord) te vieren. Voor anderen brengt dit juist extra spanning met zich mee.


Ondanks of misschien juist doordat het op familievlak bij mij rommelt vind ik het altijd interessant om met familiesystemen bezig te zijn. De kennis vanuit opleidingen hebben mij al heel wat inzichten gegeven over mijn eigen leven. Want hoe cliché ook: als je niet weet waar je vandaan komt weet je ook niet waar je naartoe moet.

Als je mij een beetje volgt heb je meegekregen dat ik de afgelopen periode een opleiding counselling heb afgerond (daarom is het even wat stiller geweest op mijn site). De opleiding kwam achteraf op een goed moment. Door de opleiding was ik intensief bezig met mijn onvoorwaardelijke houding naar mezelf en naar andere toe. En onvoorwaardelijk betekent zeker niet dat alles geaccepteerd wordt. De eigenheid van de persoon wordt geaccepteerd en gerespecteerd, zonder voorwaarden.

Het is belangrijk dat mensen zich van jongs af aan gewaardeerd voelen. Zonder voorwaarden voldoende liefde en warmte ontvangen. Dus niet ‘als je de afwas doet ben je een lief kind’ (want zonder de afwas te doen ben je ook een lief kind) . Mensen die zich in zo’n omgeving ontwikkelen voelen zich veilig en kunnen zich ook beter uiten. Maar veel mensen groeien niet in zo’n omgeving op. Dit zijn vaak ook de mensen die mijn pad kruisen.

Door bezig te zijn met mijn opleiding kon ik in praktijk meteen ervaren hoeveel rust het brengt wanneer je met onvoorwaardelijke acceptatie naar mensen blijft kijken, hoe vernietigend ze ook bezig zijn.

Ook heb ik ervaren wat er gebeurt als de ander vanuit die houding benaderd wordt. Mensen laten hun verdedigingsmuur vallen en er komt ruimte voor verbinding en herstel. Herstel in vertrouwen.

Veel mensen zijn in het leven al zo vaak onderuit gegaan. Ze zijn het vertrouwen in zichzelf maar ook in anderen verloren. Ze moeten eerst weer gaan ervaren dat ze zelf controle op dingen hebben. Controle op wat ze hun mond uitgooien of wat ze denken bijvoorbeeld.

Die inzichten zijn belangrijk om anderen weer toe te (kunnen) laten in je leven. Dit hoeft niet eens lijfelijk contact te zijn, maar ook herinneringen, foto’s etc. Want zelfs dat kan soms (te) pijnlijk zijn. Stap voor stap mag het vertrouwen groeien. Vertrouwen om weer verbindingen te leggen die nodig zijn op de weg naar herstel.

Share

Wat doe jij?

Wat doe je eigenlijk voor werk? Deze vraag is mij afgelopen tijd vaker gesteld. En ik merk dat ik er geen direct antwoord op kan geven. Uiteraard niet omdat ik niet weet wat ik doe, maar meer hoe leg je het uit. Het begrip begeleider vind ik breed en pedagoog omvat niet alles. Wat dat betreft is mijn werk best divers. De diversiteit begint al met het verschil tussen kinderen en volwassenen. En dan de hulpvragen. De hulpvraag van iemand met een persoonlijkheidsstoornis kan heel anders zijn dan de hulpvraag van iemand zonder diagnose die vastloopt op het werk bijvoorbeeld. De één is gebaat bij een goed gesprek, de ander bij meer praktische hulp. Zo komt het voor dat ik na een  gesprek over zelfdoding over moet springen op hoe bereid je een maaltijd of sta ik tijdens een gesprek de vaat van 3 dagen weg te werken.

Tja ik weet niet wat ik dan precies doe. Noem het wat je wilt. Wat voor mij belangrijk is, is dat ik aansluit bij wat iemand op dat moment nodig heeft. En dat diegene er mag zijn met zijn unieke hulpvraag, zonder zich teveel, te klein, te min te voelen. Wat voor de één een grote zorg is, is voor de ander klein en andersom, maar zorgen blijven zorgen. En zorgen zijn er om te delen. Maar dat delen is vaak al een hele zorg op zich.

Vooral in de omgeving waar ik woon ligt er nog wel een taboe op hulp vragen, maar ik denk ook dat de tijd waarin wij leven hierheen rol in speelt. Afgelopen zondag werd het nog in een preek benoemd, het leven moet ten volle geleefd worden, snel, intens, alles moet eruit gehaald worden, tot letterlijk en figuurlijk de laatste druppel. Stilstand hoort daar niet bij. Helaas werkt de werkelijkheid anders. Soms loopt het leven anders dan je dacht en komt er stilstand. Dit hoeft niet eens alleen bij nare dingen te zijn. Ook als er bijvoorbeeld kinderen komen komt er even stilstand. Je moet een nieuwe balans vinden.

Incasseren en accepteren. Twee lastige begrippen waar we ons het liefst tegen verzetten of willen vermijden. En toch kunnen deze begrippen er uiteindelijk voor zorgen dat er lucht komt. Incasseren van consequenties in plaats van vluchten. Accepteren dat je een verdrietige periode doormaakt, dat je even niet zo vrolijk bent thuis.

Zodra je niet meer van jezelf verwacht dat je je anders voor moet doen dan hoe je je werkelijk voelt geef je jezelf ruimte. Ruimte om te gaan rouwen bijvoorbeeld. Ruimte om zorgen te delen zonder je teveel te voelen. Ruimte om een nieuw toekomstbeeld op te bouwen.

Share

De bloemetjes en de bijtjes

Mooi om alles weer uit te zien schieten in deze tijd van het jaar. Altijd spannend wat er opkomt in de tuin. Het insectenhotel is verplaatst en ineens weten de bijtjes het te vinden. Schijnbaar zijn de reviews goed, want het hotel wordt flink bezocht.

De bijtjes.. en de bloemetjes

Een heel natuurlijk iets.. En toch zo moeilijk om over te praten. Het woord piemeltje bijvoorbeeld. Het zorgde tijdens een kerkdienst voor een mix van gelach en ontzetting. Mijn hoofdgedachte is vooral: Als de dingen al niet bij naam genoemd kunnen worden, wordt het erg lastig om thema’s rondom seksualiteit bespreekbaar te maken. Laat staan als het om misbruik of seksuele geaardheid gaat. Mensen raken in een kramp als het om seksualiteit gaat. Door schaamte, onwetendheid of een combinatie. Er wordt geoordeeld, gelachen of gezwegen. En dit geldt zeker niet alleen binnen de kerken.

Rolmodel

Eerder deze maand ben ik naar een vrouwendag geweest met het thema ‘Rolmodel gezocht’. Ook hier kwam seksualiteit ter sprake. Want als vrouwen, jong en oud, kunnen we hierin voor elkaar zeker een voorbeeld zijn. Hoe ga je met elkaar om in een  relatie? Hoe stel je grenzen? etc. En wat mij betreft het allerbelangrijkste, dit alles zonder oordeel. 

Over de drempel

Tijdens het brainstormen die dag kwam o.a. een thema avond voor tieners naar voren. Puur om de drempel om over seksualiteit te spreken weg te nemen. En ook om het misverstand weg te nemen dat jongeren vandaag de dag alles weten. Want wat weten ze nu echt zonder dat erover gesproken wordt? Datgene dat de tv en het Internet voorspiegelt. Platte praat en een onrealistisch beeld over seks en relaties. 

No shame

Ik vind het mooi om gezinnen te zien waarin, op niveau, openlijk over seksualiteit gesproken wordt. Voor kinderen met een beperking is de wereld al lastig, laat staan als al die vreemde gevoelens en veranderingen om de hoek komen kijken. Het vraagt om duidelijkheid, duidelijkheid over gevoelens, gedachten en vragen die op kunnen komen en lichamelijke veranderingen die bij de ontwikkeling horen. Door kinderen hierin al vroeg bij de hand te nemen mogen ze zich veilig en gehoord voelen en ontwikkelen zonder oordeel, zonder schaamte. 

Share

De impact van een boek

Het voordeel van vakantie is dat je even afstand kunt nemen van alles wat je bezighoudt. Het geeft je de kans tot rust te komen en met een frisse blik naar dingen te kijken. Iets wat mij daar dit jaar extra bij heeft geholpen is het boek van Corrie Ten Boom, De Schuilplaats. Niet echt leesvoer waar je aan denkt bij een vakantie. Maar het stond al zolang in de kast dat ik het nu echt wilde lezen. Zo kwam het dat ik deze vakantie een boek zat te verslinden en mezelf in moest houden om ook iets voor de terugreis te bewaren.

Nooit geweten dat een Hollands gezin dat in de Tweede Wereldoorlog zoveel mensen heeft gered nu zoveel impact op mij kon hebben. Dingen die ik meenam in het vliegtuig, zorgen, irritaties, frustraties, ze verdwenen naar de achtergrond. Ik werd met beide benen op de grond gezet.

Verdwaald

Dan kom je terug.. Terug in een omgeving waarin mensen zich druk maken over twerkgrappen, witte piet, zwarte piet, regenboogpiet, niemand weet het meer. Wanneer zijn we zo overgevoelig geworden? Of is het verharding? Kerst komt dichterbij, maar hoe zit het met de kerstgedachte?

Ze zeggen dat Kerst voor saamhorigheid staat, samenzijn, dankbaarheid. Toch zien veel mensen tegen deze tijd op. In mijn werkveld is dit in veel gevallen zelfs een risicovolle periode. Mensen staan op scherp. De massa is overweldigend of de eenzaamheid overvalt. Corrie Ten Boom beschrijft dat zij toen zij in een isoleercel werd gezet een vriendschap met een mier aanging. Zoveel behoefte aan verbinding hebben wij. Maar we raken soms zo verdwaald. Verdwaald in eigen gedachten bijvoorbeeld. Hoe snel vullen we iets voor een ander in? Daar zit ze toch niet op te wachten.. Dat zullen ze wel raar vinden.. Hij zal wel boos zijn..Dat lukt me toch niet.. Conclusies zijn snel getrokken. Conclusies die grote gevolgen kunnen hebben.

Opbouwen

Mensen zitten verstrikt in denkpatronen waarmee ze zichzelf en/of anderen afbreken. Gelukkig zijn we niet onveranderlijk. We kunnen leren opbouwen in plaats van af te breken. We kunnen van een halfleeg glas een halfvol glas maken. Ook dit zie ik gelukkig in mijn werk gebeuren. Clienten die zich in zwaar weer bevinden houden zich verbazingwekkend staande. Ze zoeken naar lichtpunten, ook al zijn ze soms klein. Het is genoeg om de dag door te komen.

Dan denk ik terug aan de terugvlucht toen ik met tranen in mijn ogen de laatste hoofdstukken van het boek las. Mensen die in diepe duisternis vreugde wisten te vinden. Mensen die tegen alle verwachtingen in dankbaarheid voelden. Dankbaarheid voor de vlooien in hun barak omdat hierdoor de kampbewaarders niet in de barak kwamen.. Mensen die konden vergeven, daar waar vergelding werd verwacht.

Waarin kun jij opbouwend zijn? Naar jezelf toe of naar een ander? Vergeet niet, al lijkt het misschien klein, het kan een grote impact hebben.

Ik wens je veel opbouw toe, voor nu en voor in het nieuwe jaar dat voor ons ligt.

Share

Verwondering

Het is even wennen moet ik zeggen, deze grijze, natte ochtend. Toch heeft het wat, vooral als je warm en droog binnen zit, zoals ik. Ik zie buiten de druppels vallen en kijk naar de jongen die tegenover mij zit. Het is nog vroeg, maar hij maakt al ijverig zijn huiswerk.

Ik kijk, vol verwondering

Er is al heel wat gebeurd in zijn jonge leven. Al lange tijd mag ik met hem en zijn gezin meelopen en zie ik de sprongen die hij maakt. Zijn sprongen laten mij glimlachen. Ik besef hoe bijzonder het is om groei van zo dichtbij mee te mogen maken.

Ik ben vol verwondering

Vol verwondering om wat dit mannetje allemaal voor elkaar krijgt. Dat hij onder de juiste omstandigheden mag zijn en mag worden wie hij is. Dat hij volledig mag steunen op zijn ouders die alles uit de kast halen om de juiste voorwaarden voor hem te creëeren. Deze opgroeiende tiener moet leren leven met zijn beperking en belangrijker, zijn omgeving moet ermee leren omgaan. Maar hij is nog zoveel meer dan dat. Gelukkig dat de mensen om hem heen dat mogen zien en dat we steeds weer nieuwe dingen met en van hem mogen ontdekken. Verwondering www.is-you.nl

Ik ben blij dat ik in mijn werk steeds blijf leren. Blijf leren om vol verwondering te zijn. Om in volle verwondering te kijken naar de mensen die mijn pad kruisen. Om als een kind om me heen te kijken en iedere dag te ervaren als een nieuw avontuur.

Waar kun jij je over verwonderen? Of waar zou jij (weer) met meer verwondering naar willen kijken? Start bijvoorbeeld eens met de alledaagse dingen, bewust stilstaan bij je ontbijt morgenochtend, hoe het op je bord terechtkomt, hoe de zon opkomt, hoe de regendruppels vallen, hoe de bladeren aan de bomen verkleuren etc. Leer je verwonderen!

 

 

 

Share

Vanuit welk applaus leef jij?

De vorige keer hebben we nagedacht over succes. (Lees hier meer). Bij succes hoort applaus, je hebt iets gepresteerd. Succes wordt vooral afgemeten aan wat je kunt en wat je hebt. Dat begint al vroeg. Kinderen worden van jongs af aan gemeten en gevolgd. Zit je wel op de lijn van het gemiddelde? En wat gebeurt er als dat niet zo is??

Actie, presteren en misschien een applaus

De vakanties zijn veelal voorbij en de scholen zijn weer begonnen. De één heeft het thuis wel weer gezien en de ander zou nog wel een paar weken vrij willen hebben. Het ene kind kent een vlekkeloze start op school en bij de ander slaat al snel de stress toe: Kan ik het wel?  Ben ik wel goed genoeg?

Wat als het applaus uitblijft?

Een paar maanden terug was er een tentdienst in het dorp en er werd begonnen met applaus. Dit stond centraal tijdens deze dienst. Het applaus stond symbool voor hoe God naar ons kijkt, het applaus is al binnen, we hoeven ons niet te bewijzen. Dit voorbeeld kwam pas ter sprake tijdens een gesprek met een (niet christelijke) client. Zij studeerde nog toen ze jaren geleden ziek werd en opgenomen moest worden. Het voelt voor haar alsof ze constant tekortschiet, ondanks de grote stappen die gemaakt  worden. Het voorbeeld ontroerde haar en er viel een last van haar schouders bij het idee dat ze zich niet hoeft te bewijzen. Dat ze mag zijn zoals ze is, met haar unieke kijk op de wereld. Niet dat zij hierdoor geen obstakels meer hoeft te overwinnen, maar ze mag dit doen met vallen en opstaan, zonder zichzelf bij het vallen af te breken. applaus www.is-you.nl

En hoe is dit voor jou? Voelt het alsof je je moet bewijzen of mag je leven met het applaus al op zak?

Heb jij het gevoel telkens tekort te schieten? Durf je niet te vallen of lukt het juist niet om op te staan? Blijf niet alleen met je twijfels lopen en neem Contact met mij op.

Share

Wanneer ben jij succesvol?

De zomer was met het schrijven van het vorige bericht nog niet eens officieel begonnen, maar nu kunnen we er toch echt niet omheen dat het (hoog)zomer is. Het weer laat ons even een stapje terug doen. Voor mij de gelegenheid om hier en daar inspiratie op te doen.

In het programma De klas sprak schaatser Erben Wennemars met jongeren over succes. Hij sprak over zijn hoogtepunten maar zeker ook over zijn dieptepunten. Voor hem is duidelijk dat zijn val op de Olympische Spelen in Nagano hem uiteindelijk het succes van nu heeft gebracht. Dan komen we toch weer uit bij groeien door verdriet heen. In mijn vorige bericht lees je hier meer over. Wat mij aan het denken heeft gezet is de uitspraak van een jongen:


Ik ben succesvol als ik netto

meer aan de wereld heb gegeven

dan ik van de wereld heb genomen.


Prachtige uitspraak. En wat een verschil met hoe er vandaag de dag tegen succes aangekeken wordt. Succes wordt vooral afgemeten aan hoeveel je hebt, hoeveel je kunt, hoeveel je van de wereld kunt nemen. Ik zie het alleen al als ik mijn Facebookpagina open. Veel mensen delen alleen een bepaalde kant van zichzelf of willen zien hoe anderen het ervan af brengen. Een enome ‘vriendenlijst’en de reacties op (persoonlijke) berichten kunnen zo belangrijk worden dat mensen hier het gevoel van succes (of geen succes) aan gaan verbinden.

Wat is jouw doel?

Dit brengt ons bij een diepere laag dan de luchtkastelen die ons voorgeschoteld worden:  Wie ben JIJ en Waar sta je voor? Hier kan niet iedereen een antwoord op geven. En dat zorgt er voor dat je je gaat meten aan een ander of denkt je anders voor te moeten doen. Het maakt je doelloos. En hoe cliché het ook klinkt, zonder doel weet je ook niet welke richting je op moet.  Erben Wennemars probeert de jongeren in het programma duidelijk te maken dat succes in jezelf zit. Je bezit zelf de drijfveer om iets succesvol te laten zijn. Een doel is uiteindelijk maar een middel, maar wat zit er echt achter? Wat is de bedoeling? Het antwoord op die vraag brengt je bij jouw passie. De jongen van de uitspraak wilt bijvoorbeeld kernfysicus worden, dat is zijn doel. Maar zijn hartsverlangen is dat door wat hij geeft de wereld een beetje minder zal lijden.

Vanuit je passie, jouw hartsverlangen, kun je jezelf inspireren en verantwoordelijkheid nemen om het succes te bereiken dat jij voor ogen hebt. Of dat nu groot of klein is, iedere dag op tijd op het werk verschijnen of een grote prijs winnen, het maakt niet uit, want het is van jou. En dat mag gevierd worden, het liefst met de (echte) mensen om je heen!

Ga je met mij mee op zoek naar persoonlijk succes? Voel je vrij om jouw ervaringen en/of vragen te delen via Facebook Of neem contact met mij op

Share

Groeien door verdriet heen

Je zou het bijna vergeten, maar de echte zomer moet nog komen. Heerlijk die lange lenteavonden. Ik kan enorm van deze tijd genieten. www.is-you.nl

En tegelijkertijd brengt het ook veel herinneringen naar boven. Deze maand laat mij altijd stilstaan bij een tijd van intens verdriet en afscheid nemen, maar ook het begin van iets nieuws en enorme vreugde, zoals ik dat jaren later mocht ervaren.

Verdriet en blijdschap, licht en donker, wat ligt het toch dicht bij elkaar.

Bijzonder hoe deze uiterste in één leven passen. En ook hoe het één niet zonder het ander kan. Met alleen verdriet is er geen plaats voor blijdschap en andersom. Je hebt beide nodig om met jezelf en met de ander in verbinding te komen. We zouden verdriet het liefst over willen slaan, maar juist in verdriet zijn zoveel mogelijkheden om je te verbinden en te ontwikkelen, vertrouwen op te bouwen. Zoveel manieren om door het verdriet heen te gaan in plaats van er met een grote boog omheen. Samen door de shit heen zei ik pas tegen iemand, want alleen is het niet te doen.

Maar wat gaat het hier vaak mis.

Mensen willen het toch alleen doen, denken dat ze geen andere keuze hebben, of zijn al zo vaak gekwetst dat ze alle hoop op verbinding hebben opgegeven.www.is-you.nl verdriet delen

Het raakt me dat verbindingen zo onder druk staan. Ik kan dan alleen maar denken hoe gezegend ik ben dat juist in moeilijke tijden mijn verbindingen op volle toeren draaiden. Dat ik door mijn pijn heen kon gaan, wetende dat er mensen voor, naast en achter mij stonden, met onvoorwaardelijke acceptatie. En dat laatste is zo belangrijk maar o zo moeilijk, voor ons allemaal. Want wat vinden we het vaak zelf lastig om met pijn van een ander geconfronteerd te worden. Er worden oplossingen aangedragen of loze beloftes gemaakt, waarmee we voor de ander groeimomenten wegnemen en het onmogelijk maken om door verdriet heen te gaan.

Delen in groeipijn.

Dat begint met oprecht luisteren, er zijn voor de ander, zonder oordeel. Toegeven als je iets lastig vindt, maar dat je graag hoort wat de ander van jou nodig heeft. Is het te moeilijk? Wees hier dan ook eerlijk in naar jezelf en naar de ander. Neem afstand waar nodig en maak geen beloftes waarvan je weet dat je ze niet na kunt komen. Juist met eerlijkheid help je de ander meer dan je anders voor te doen, uit angst om de ander te kwetsen.

Het is aan de ander hoe met jouw eerlijkheid om te gaan. Ook dit brengt groei.

Share

Zie je hoe waardevol jij bent?

Grappig hoe het weer ons altijd bezig kan houden. We zijn in korte tijd van vorst naar zomerse temperaturen gegaan en op een dag als vandaag is het even zo’n grijs gebied. April doet echt wat hij wilt. Dan ben ik extra dankbaar om hier te leven, elke dag geeft een ander plaatje. Voor mij zijn momenten in de natuur zo waardevol.

Geschenken om je heen, zie jij ze?

Afgelopen maand was tijdens een kerkdienst Prof. Dr. Kris Kruse te gast. Hij heeft geloof en Natuurwetenschap naast elkaar gelegd. Op zich al interessant om over na te denken, ook als je nergens in gelooft. Er was een stelling dat de natuur net zo belangrijk is als de Bijbel. Nu zijn stellingen uiteraard om uit te dagen, maar achteraf besef ik dat hier voor mij wel waarheid in zit. Ik ben altijd een buitenkind geweest. Ik weet niet of dat automatisch is als je op een boerderij opgroeit, maar voor mij is het in ieder geval zo. Spelen bij de beesten in de stallen of buiten in de weilanden, kikkers bestuderen bij de slootjes, heerlijk vond ik het!

Toen besefte ik nog niet hoe belangrijk de natuur voor mij zou gaan worden…

De onrust in mijn leven nam toe. Ik was (en ben nog steeds) een eersteklas binnenvetter en binnenvetters gaan door, door tot ze niet meer kunnen. Ik zat vol boosheid, angst, verdriet etc. Ook mijn geloof kwam op een heeeel laag pitje te staan. Hoewel alles om me heen veranderde ontdekte ik dat de natuur altijd voor zich spreekt. Een boom blijft een boom. Wat een rust gaf dat, even uit mijn hoofd en stil worden. In de natuur ging ik ook het handschrift van God weer zien en vond ik langzaam mezelf terug.

Waardevol www.is-you.nl

We kunnen soms zo opgeslokt worden door onze zorgen of die van anderen. Hierdoor missen we de (gratis) kostbare geschenken die we in ons leven krijgen, we dreigen ons zelf kwijt te raken.

Kijk om je heen. Sta eens stil.

Om je heen kijken en van tijd tot tijd stilstaan is nodig om tot je door te laten dringen hoe waardevol jij bent en hoe waardevol je voor een ander bent.

Misschien dat onderstaande vragen je de komende tijd kunnen helpen om (bij jezelf) stil te staan:
Waar word jij blij van?
Wat geeft jou rust?
Waar krijg je energie van?
Waar genoot jij als kind van? 

Hoe neem jij jouw ruimte in?

Share