Autisme: Het leven leren leven

De Coronatijd heeft mij de kans gegeven om achter de schermen veel te doen. Zo volg ik in het kader van bijscholing de cursus Geef me de 5 van Collette de Bruin. Geef me de 5 is een methodiek om mensen met Autisme beter te begrijpen en er door dit begrip beter mee om te kunnen gaan. Of beter gezegd, om mensen die meer samenhang nodig hebben beter te leren begrijpen. Want dit geldt niet alleen voor mensen met Autisme maar ook bijvoorbeeld mensen met niet aangeboren hersenletsel of een verstandelijke beperking.

En wat komen de nieuwe inzichten als geroepen. De Coronatijd brengt aan de ene kant rust, maar aan de andere kant valt er veel vastigheid weg. Daar waar bijvoorbeeld iemand met Autisme normaal de lesstof en leerstof vooral in de les opslaat en goede punten haalt, viel dit nu weg. En ineens ook de motivatie om nog te leren. Maar is dit onwil? Zeker niet.

De werking van het brein

Er is veel onderzoek gedaan naar de werking van het brein en hierdoor is er ook meer inzicht in de oorzaak van gedrag. Zo ook bij Autisme. In het boek ‘Dit is Autisme’ worden deze nieuwe inzichten gekoppeld door twee autisme experts. De praktische kennis van Geef me de 5 grondlegger Collette de Bruin en de wetenschappelijke kennis van neurobiologisch wetenschapper dr. Fabienne Naber.

In het boek wordt iemand met Autisme, iemand die meer samenhang nodig heeft CASS genoemd, dus voor het gemak doe ik dat nu ook. Uit onderzoek blijkt dat het grote verschil tussen CASS en iemand zonder autisme de gefragmenteerde informatieverweking is en niet het waarnemen. Het brein van iemand zonder autisme heeft bijvoorbeeld snelwegen van A naar B terwijl CASS ontzettend veel zijweggetjes, rotondes en doodlopende weggetjes heeft. Ik kom hier in een later bericht nog op terug.

Autisme en overgevoeligheid

Overgevoeligheid

Door de regen lopen. Dat is toch niet zo boeiend kun je denken. Paraplu/ capuchon op en gaan. Voor de kanjer op de foto hierboven is regen toch echt lastig. Het geluid, de druppels op je huid, de kou, wie zal het zeggen wat het meest lastig is.

Het leven leren leven in praktijk

Tijdens een lesdag werd benoemd dat we CASS moeten helpen, regels kunnen geven, om het leven te leren leven, in plaats van meteen aanpassingen te maken. Dit helpt bij het aanleggen van snelwegen in het brein.

Hoe doe je dat dan bijvoorbeeld met het lopen in de regen?
Bij Geef me de 5 wordt gesproken van de GROT techniek.
Generaliseren (maak het zo groot mogelijk) –> In Nederland regent het vaak.
Relativeren–> Regen is niet erg, dat hoort erbij.
Oplossende taak/sleutelzin–> Jij moet aan de regen wennen. Als het regent pak jij de paraplu en kun jij voortaan ALTIJD lopen als het regent.

Dat laatste is heel belangrijk. ‘Dat kun jij’ ‘Dat kun jij altijd’ geeft vertrouwen en dat is nodig om te kunnen groeien.

Ik hoop komende tijd meer ervaringen hierover te delen op mijn site, Instagram (@ieloontjuh) en Facebook. Leuk als je het wilt volgen!

Voor vragen rondom dit onderwerp neem contact op.

Share

In hoeverre heelt tijd de wonden?

Tijd heelt de wonden zeggen ze. Bij deze woorden zet ik nog steeds mijn vraagtekens. 15 jaar geleden maakte ik voor mij het tot nog toe grootste verlies in mijn leven mee. Zo’n periode gaat gepaard met troost en teleurstelling uit verschillende hoeken. Je weet zelf vaak niet wat je nodig hebt, dit kan ook nog eens van het ene op het andere moment veranderen, waardoor het voor je omgeving niet makkelijk is om je te troosten en te steunen.

Alles wat ik in die tijd kreeg aan kaartjes en woorden heb ik daarom bewaard. Toen was ik niet altijd in staat om het te lezen. Als ik er nu behoefte aan heb haal ik het tevoorschijn. Vaak is dat rond deze tijd, de sterfdagen van mijn vriend en zijn moeder. En het verdriet is dan net zo hevig.

Verzachtende omstandigheden

Wat maakt dat ik die uitspraak ‘Tijd heelt de wonden’ wel beter snap , is dat je nu weet dat er een nieuwe tijd komt. Een tijd zonder dat je emoties je uitelkaar lijken te scheuren. Een tijd waarin je weer kunt lachen, genieten en liefhebben. Dat maakt het minder scherp. En dat zorgt er ook voor dat je soms pas later de werking van woorden kan vatten.

Gedicht: Een droom, die geen bedrog is. (Voetstappen in het zand.)

Zo is het gedicht op dit kaartje een rode draad in mijn leven geworden, mijn reddingslijn kan ik wel zeggen. Niet op dat moment, maar pas toen ik er klaar voor was. Het is zovaak in mijn leven teruggekomen dat ik er niet meer omheen kon. En waar het mij eerst boos maakte, kwam er langzaamaan ruimte voor stilte, overgave en dankbaarheid.

Ik ben blij dat mensen toen niet hebben getwijfeld om woorden van troost en bemoediging op te schrijven. Het maakte me niet eens zoveel uit wat erop stond. Alleen al het feit dat mensen de moeite hadden genomen om een kaartje uit te zoeken vond ik al mooi. Ook mensen die mij niet kenden. Dat maakte mij nederig.

Twijfel nooit om mensen te bemoedigen wanneer je dit op je hart hebt. Je weet nooit hoe ‘helend’ het kan zijn. Vroeg of laat kunnen jouw woorden net even dat steuntje in de rug betekenen.

Share

Kunnen wij nog wel duurzaam leven?

Die vraag over duurzaam leven spookt al even dor mijn hoofd. En na gisteren werd het weer versterkt. Het hek was zichtbaar van de dam. Er werd eerder al opgeroepen om de horeca te steunen en dat werd in ieder geval gisteren massaal gedaan. Ik moest er wel om lachen. Waar we even teruggefloten zijn moeten we nu weer vol aan de bak om de economie te spekken, of draaiende te houden om het politiek correct te houden.

Geld moet rollen, maar waarnaartoe?

En ergens voel ik nu weerstand. Niet zozeer over economie, want ik snap dat dat moet rollen. Maar meer om de manier waarop. Opnieuw de hysterie, het grootverbruik. Al langer ben ik bezig om keuzes te maken die duurzaam zijn voor mezelf en de omgeving. In het klein, door mezelf meer te verdiepen in de oorsprong van producten bijvoorbeeld en daarin andere keuzes te maken. Bij veel van wat wij consumeren zijn we ons er nog steeds niet bewust van hoe slecht het voor ons of voor iets of iemand anders is. Mensenrechten worden nog grof geschonden om in onze behoefte te voorzien bijvoorbeeld. En hoewel we het soms al op kleine schaal weten, steken we er toch onze koppen voor in het zand. En ik zeg ‘we’, want we doen het collectief, ikzelf voorop.

#1 maaltijd

Deze periode heeft mij hier extra over aan het denken gezet. We hebben gezien hoe alles aan een zijde draadje hangt. En we zien de grote verschillen in welvaart wanneer er een wereldwijde ramp uitbreekt. De actie ‘1 maaltijd‘ waar ik, samen met vele anderen, afgelopen Pinksteren (de actie loopt nog) aan mee heb gedaan zegt genoeg, erg genoeg dat het nodig is. Waar de meeste in Nederland nog zeker van een maaltijd zijn als werk wegvalt, heeft een groot deel van de wereld ineens niks meer. Omdat onze hebzucht naar meer voor minder ineens stop is gezet. Van dat dubbeltje op de eerste rij zijn heel wat mensen afhankelijk geworden.

Duurzaam leven #1maaltijd
Actie #1maaltijd

En dan kun je denken: ‘Ja Ilona maar we kunnen niet voor heel de wereld zorgen hoor, we hebben al genoeg aan onszelf.’ ‘En wat heb je eraan als klein individu om het anders te doen, daar veranderd het toch niet mee?’ Dat klopt allemaal. Maar ik heb wel het voorrecht gekregen om in Nederland op te groeien. En alleen al dat Nederlands paspoort opent heel wat deuren. Daar hoef je helemaal niks voor te doen, het is je gegeven. Net als een ander ergens in een sloppenwijk van Brazilië is neergezet. Het is geen recht om in een welvarend land te leven, het is een voorrecht. Met dat voorrecht moet je zuinig omgaan. En vanuit dat voorrecht mag ik delen.

Duurzame verbindingen

Het zou een massaal iets moeten zijn, zoals we in de coronatijd ook een soort van massaal saamhorig waren. Maar ik voel zelf de verantwoordelijkheid, dus ik leg het vooral bij mezelf neer. Ik wil je wel graag meenemen in mijn eigen zoektocht naar een duurzaam leven in verbinding met mezelf, de ander en de wereld. Het zullen kleine stappen zijn, die haalbaar en realistisch zijn. Zo zal het bijvoorbeeld meer zichtbaar gaan worden in mijn werk voor Isyou, want duurzaamheid gaat niet alleen om het grote wereldplaatje. Het gaat om jou en de keuzes die je maakt of juist niet maakt. Het gaat over je blokkades die langetermijndenken in de weg staan omdat dat angst brengt. ‘Hoe ga je duurzame relaties aan? Hoe haal je het beste uit jezelf voor jou en jouw omgeving? Wat betekent geluk voor jou?’ Zomaar wat vragen rondom duurzame verbindingen waar ik in mijn werk al meer mee bezig ben en die ik verder vorm wil gaan geven.

Take a look at yourself, and then make a change

De uitspraak uit mijn vorige bericht heeft dat nog eens aangemoedigd: In harmonie leven met onszelf, elkaar en de wereld. Daar ga ik mijn missie van maken. Hoe dat er precies uit gaat zien weet ik ook nog niet. Maar ik weet dat dat zijn weg mag gaan vinden. En ik zou het leuk vinden als je dat een beetje volgt, via Facebook of Instagram (@ieloontjuh). Ik heb op Facebook al beterschap beloofd om er meer mee te doen en volgens mij ben ik goed op weg. Ook daar mag ik in groeien.

Share

Een tijd van rust of een tijd van piekeren?

Even adem, rust. Dat zal de natuur gedacht hebben de afgelopen tijd. Wat hebben we het uitgebuit en we zijn nog steeds bezig natuurlijk, niemand uitgezonderd. Maar heel even is er rust. Eerlijk gezegd gedij ik ook een beetje in deze tijd, net als de natuur. Ik ben altijd al graag een beetje op mezelf. Als kind vond ik het prima als er kinderen bij ons kwamen spelen, dat vond ik zelfs leuk, maar ik vond het ook heerlijk om helemaal in mijn fantasiewereld te verdwalen als ik alleen was.

Drukte kan me soms wat onrustig maken. Zelfs de drukte van anderen. Mensen die in januari al weten dat ze tot april vol zitten bijvoorbeeld. En ik weet het, zo’n agenda loopt heel ongemerkt vol en het is verleidelijk om overal aan te haken. Maar toch waak ik ervoor, omdat ik weet dat ik er niet gelukkig van word.

geluk

Rust of onrust?

En toen was er Corona. Ineens zijn alle agenda’s een stuk leger. Er is stilte, er is rust. Ik omarm die rust. Apart om nu te zien dat dingen ook anders kunnen, minder gejaagd. Maar ik weet dat die rust ook een enorme last kan zijn voor mensen. Voor sommige valt nu dan ook in één keer alle houvast weg. Structuur, voorspelbaarheid, daginvulling, financiële zekerheid, sociale contacten etc. Dat maakt dat rust je aanvliegt. Dat je piekert. En voor dat piekeren heb je nu de hele dag de tijd als je niks om handen hebt.

Ik zie door mijn werk veel mensen. Ook mensen die totaal afhankelijk van anderen zijn. Die zich nog niet kunnen verplaatsen zonder hulp. Nu is er alleen de korte inloop van de verzorging en/of begeleiding en af en toe een familielid. Het gekke is dat zij deze periode beter lijken te dragen dan veel mensen die nog alle kanten op kunnen. Beter dan mensen die altijd gewend zijn om overal heen te kunnen.

Een gewoon leven is goed genoeg

Ik las in de Libelle (jaja) een interview met psychiater Dirk De Wachter, “Een gewoon leven is goed genoeg”. Hij heeft in oktober een boek geschreven: ‘De kunst van het ongelukkig zijn’ en stelt het volgende:

interview Dirk De Wachter
Interview Dirk De Wachter, Libelle nr. 3

Is dat de kunst waar sommige van ons al eerder stevig in geworteld zijn en die nu tot uiting komt? En nee, niemand wordt gelukkig van deze periode waarin je minder mag en kan. Waarin werk wegvalt, contacten wegvallen etc. Maar als je door je leven heen leert dat je niet altijd op de top van de berg kunt staan en juist vaker moet ploeteren voor de klim leer je ook beter met de omstandigheden van de klim te dealen.

Iemand bij wie ik werk sprak mooie, hoopvolle woorden:

Mogen we een goede balans gaan vinden waarmee we in harmonie kunnen leven met onszelf, elkaar en de wereld.

Ik sluit mij voor 100% bij deze hoop aan!

Share

Leven in een tijd met heel veel vraagtekens

Leven in een tijd met heel veel vraagtekens, hoe doe je dat? Ik zat mijn vorige bericht even terug te lezen en dat had als titel: Alles op z’n tijd. Heel gek om dat nu terug te lezen gezien de tijd waarin we zitten. Een tijd waarin het begrip tijd zo groot is, maar tegelijkertijd ook heel klein. Want hoelang gaat het duren? Wat heb je aan tijd als je niks kunt plannen?

Plannen

Wat plannen we graag en veel. Als ik naar mezelf kijk moet ik er eigenlijk om lachen. 3 jaar lang heb ik de tijd genomen om tot een knie operatie te komen. Toen ik destijds geblesseerd raakte was ik nog maar net voor mezelf aan het werk. Ik kon er niet zo lang uit, dacht ik. Ik heb me suf geprakkiseerd. Waar doe ik goed aan? Wel of niet opereren? Dan komt er zo’n onvermijdelijk moment dat je weet, nu moet het gebeuren. Maar wat is dan een ‘goed’ moment. Je wilt dat de mensen waarmee je te maken hebt er zo min mogelijk last van hebben en je het een onderneming te runnen.

Het moest rond Kerst plaatsvinden, dan ligt alles toch even stil. Wat was het fijn die eerste twee weken, waarin ik eigenlijk een wrak was, maar zoveel steun kreeg. Mensen kwamen aan, stuurde kaartje, deden een belletje etc. Ik geloof echt dat dat heeft bijgedragen aan hoe ik die weken doorkwam.

Ik kon eerder aan de gang dan gedacht. Dat toen het moeilijkste nog ging komen wist ik niet. Mentaal was het zwaar, want ineens werd ik geconfronteerd met mijn tijdelijke beperking. Mijn benen wilde niet doen wat ik in mijn hoofd had. Moet dit zo voelen of niet? Toen pas kwam het echte stilstaan, terwijl je keihard bezig bent.  Dan is het de kunst om ieder succesje te blijven zien, niet te ver vooruitkijken en soms zelfs wat meer achterom. Waar kom je vandaan, wat kun je alweer in vergelijking met vorige week? Niet de dingen die je altijd tegen jezelf kan zeggen, maar waar je je omgeving hard voor nodig hebt.

Onvoorziene stilstand

En dan ben je drie maanden verder. Weer sta je stil. Dit keer is het een virus dat stilstand brengt. Daar ziten we dan met onze planning.


Gek genoeg houdt de onzekerheid me nu minder in de greep dan toen ik voor de operatie stond. Natuurlijk, we weten niet waar dit eindigt. Maar wat weten we nu eigenlijk wel? We weten dat wij het niet in de hand hebben. Uiteindelijk kun je heel veel uitdenken, heel veel jagen, plannen, maar van het 1 op het andere moment kan alles stilliggen.

Moeten we ons daar dan zomaar aan overgeven? Zeker niet. Het is goed om vooruit te kijken, plannen te maken, om over dingen heen te kijken. Maar soms is het ook nodig om bij de dag te leven, de dingen die voor die dag belangrijk zijn echt aandacht geven. Want wanneer doen we dat nog, echt aandacht aan iets geven. Zijn we vaak met onze gedachten al niet bij iets anders? Bij dat volgende uitje, bij meldingen op je telefoon, bij de volgende opdracht?

Omzien

Die revalidatieperiode is voor mij nu al leerzaam geweest en ik zit nog niet eens op de helft. Ik ben weer bewust gaan nadenken over wat er echt toe doet. De mensen om je heen bijvoorbeeld, de steun en het vertrouwen dat je krijgt. En door deze recente ervaring heb ik nu zo ontzettend te doen met mensen die in ziekenhuizen, verpleeghuizen, bejaardentehuizen etc. verblijven maar waar minimaal of geen bezoek bij mag komen. Vreselijk lijkt me dat. Wie heeft er dan nog echt oog en tijd voor je?

leven in een tijd vol vragen

Naast bizarre berichten over egoïstische hamsteraars zijn er gelukkig al veel mooie initiatieven ontstaan om krachten te bundelen en anderen tot steun te zijn. Hopelijk mag hier de focus op gaan liggen in een tijd van chaos en stilstand. We hebben elkaar zo hard nodig. Mocht je iemand weten die in deze tijd wat extra aandacht kan gebruiken, twijfel dan zeker niet om iets van je te laten horen op wat voor manier dan ook. Zo bouwen we niet alleen een muur van immuniteit voor het virus, maar ook een muur van saamhorigheid voor echte naastenliefde.

Share

Alles op z’n tijd

2020. Wat een jaartal. Tien jaar geleden nog zo ver weg en nu alweer een decennium verder.

Tien jaar terug in de tijd was ik nog net niet afgestudeerd rond deze tijd, woonde ik nog bij mijn moeder en was ik nog niet getrouwd. Een jaar later waren deze dingen allemaal anders. Ik heb toen nooit echt beseft hoe groot die veranderingen zijn, terwijl ik het nu vaak in gesprekken met klanten aanhaal. Dat je jezelf de tijd mag gunnen om aan grote veranderingen te wennen.

Tja tijd… Tijd is een belangrijk onderwerp van gesprek. Waar blijft de tijd, vroeger.., tijd vliegt, geef het tijd etc. Ik vind het zelf een moeilijke opgave, iets de tijd geven. Ik wilde vroeger al kunnen fietsen terwijl ik net kon lopen.

Nu zit ik in hetzelfde parket, maar dan in de vorm van revalidatietijd. Na een knieoperatie die ik 3 jaar uit heb gesteld, moet ik komende periode weer leren lopen. En belangrijker nog, vertrouwen krijgen in mijn lichaam.

Vlak niet uit hoeveel invloed je brein op je doen en laten heeft. Maar dat betekent ook dat jij invloed op je brein kan uitoefenen. Dat je kunt leren dat je iets wel kunt terwijl misschien altijd is gezegd dat je het niet kunt bijvoorbeeld. Maar ook dat kost tijd.

Een decennium aan tijd. Niet voor iedereen weggelegd. Maar dat weten we niet van tevoren. En dat is maar goed ook. Want dan zouden we ons nooit ergens de tijd voor gunnen.

Vandaag lag onderstaande verrassing voor de deur. Naast dat het mij een glimlach van oor tot oor geeft ontroert het ook. Het ontroert hoe mensen meeleven, vaak uit onverwachte hoek. Het ontroert mij hoeveel kracht er in bemoediging zit. Het ontroert hoeveel geduld mensen met je hebben wanneer jezelf te snel wilt gaan.

Ik ga mezelf een fijne jaarwisseling gunnen met lieve mensen om me heen en alle tijd van herstel voor in 2020!

Voor iedereen een goede jaarwisseling en alles wat je nodig hebt voor in 2020!

Share

Familie in verbinding

Familie, je kunt er niet omheen. Zeker in deze tijd staan familie en verbondenheid centraal, positief of negatief. Dat maakt de verschillen ook zo groot in de beleving van Kerst. Er zijn mensen die ernaar uit kunnen zien om dit met familie (in de breedste zin van het woord) te vieren. Voor anderen brengt dit juist extra spanning met zich mee.


Ondanks of misschien juist doordat het op familievlak bij mij rommelt vind ik het altijd interessant om met familiesystemen bezig te zijn. De kennis vanuit opleidingen hebben mij al heel wat inzichten gegeven over mijn eigen leven. Want hoe cliché ook: als je niet weet waar je vandaan komt weet je ook niet waar je naartoe moet.

Als je mij een beetje volgt heb je meegekregen dat ik de afgelopen periode een opleiding counselling heb afgerond (daarom is het even wat stiller geweest op mijn site). De opleiding kwam achteraf op een goed moment. Door de opleiding was ik intensief bezig met mijn onvoorwaardelijke houding naar mezelf en naar andere toe. En onvoorwaardelijk betekent zeker niet dat alles geaccepteerd wordt. De eigenheid van de persoon wordt geaccepteerd en gerespecteerd, zonder voorwaarden.

Het is belangrijk dat mensen zich van jongs af aan gewaardeerd voelen. Zonder voorwaarden voldoende liefde en warmte ontvangen. Dus niet ‘als je de afwas doet ben je een lief kind’ (want zonder de afwas te doen ben je ook een lief kind) . Mensen die zich in zo’n omgeving ontwikkelen voelen zich veilig en kunnen zich ook beter uiten. Maar veel mensen groeien niet in zo’n omgeving op. Dit zijn vaak ook de mensen die mijn pad kruisen.

Door bezig te zijn met mijn opleiding kon ik in praktijk meteen ervaren hoeveel rust het brengt wanneer je met onvoorwaardelijke acceptatie naar mensen blijft kijken, hoe vernietigend ze ook bezig zijn.

Ook heb ik ervaren wat er gebeurt als de ander vanuit die houding benaderd wordt. Mensen laten hun verdedigingsmuur vallen en er komt ruimte voor verbinding en herstel. Herstel in vertrouwen.

Veel mensen zijn in het leven al zo vaak onderuit gegaan. Ze zijn het vertrouwen in zichzelf maar ook in anderen verloren. Ze moeten eerst weer gaan ervaren dat ze zelf controle op dingen hebben. Controle op wat ze hun mond uitgooien of wat ze denken bijvoorbeeld.

Die inzichten zijn belangrijk om anderen weer toe te (kunnen) laten in je leven. Dit hoeft niet eens lijfelijk contact te zijn, maar ook herinneringen, foto’s etc. Want zelfs dat kan soms (te) pijnlijk zijn. Stap voor stap mag het vertrouwen groeien. Vertrouwen om weer verbindingen te leggen die nodig zijn op de weg naar herstel.

Share

Wat doe jij?

Wat doe je eigenlijk voor werk? Deze vraag is mij afgelopen tijd vaker gesteld. En ik merk dat ik er geen direct antwoord op kan geven. Uiteraard niet omdat ik niet weet wat ik doe, maar meer hoe leg je het uit. Het begrip begeleider vind ik breed en pedagoog omvat niet alles. Wat dat betreft is mijn werk best divers. De diversiteit begint al met het verschil tussen kinderen en volwassenen. En dan de hulpvragen. De hulpvraag van iemand met een persoonlijkheidsstoornis kan heel anders zijn dan de hulpvraag van iemand zonder diagnose die vastloopt op het werk bijvoorbeeld. De één is gebaat bij een goed gesprek, de ander bij meer praktische hulp. Zo komt het voor dat ik na een  gesprek over zelfdoding over moet springen op hoe bereid je een maaltijd of sta ik tijdens een gesprek de vaat van 3 dagen weg te werken.

Tja ik weet niet wat ik dan precies doe. Noem het wat je wilt. Wat voor mij belangrijk is, is dat ik aansluit bij wat iemand op dat moment nodig heeft. En dat diegene er mag zijn met zijn unieke hulpvraag, zonder zich teveel, te klein, te min te voelen. Wat voor de één een grote zorg is, is voor de ander klein en andersom, maar zorgen blijven zorgen. En zorgen zijn er om te delen. Maar dat delen is vaak al een hele zorg op zich.

Vooral in de omgeving waar ik woon ligt er nog wel een taboe op hulp vragen, maar ik denk ook dat de tijd waarin wij leven hierheen rol in speelt. Afgelopen zondag werd het nog in een preek benoemd, het leven moet ten volle geleefd worden, snel, intens, alles moet eruit gehaald worden, tot letterlijk en figuurlijk de laatste druppel. Stilstand hoort daar niet bij. Helaas werkt de werkelijkheid anders. Soms loopt het leven anders dan je dacht en komt er stilstand. Dit hoeft niet eens alleen bij nare dingen te zijn. Ook als er bijvoorbeeld kinderen komen komt er even stilstand. Je moet een nieuwe balans vinden.

Incasseren en accepteren. Twee lastige begrippen waar we ons het liefst tegen verzetten of willen vermijden. En toch kunnen deze begrippen er uiteindelijk voor zorgen dat er lucht komt. Incasseren van consequenties in plaats van vluchten. Accepteren dat je een verdrietige periode doormaakt, dat je even niet zo vrolijk bent thuis.

Zodra je niet meer van jezelf verwacht dat je je anders voor moet doen dan hoe je je werkelijk voelt geef je jezelf ruimte. Ruimte om te gaan rouwen bijvoorbeeld. Ruimte om zorgen te delen zonder je teveel te voelen. Ruimte om een nieuw toekomstbeeld op te bouwen.

Share

De bloemetjes en de bijtjes

Mooi om alles weer uit te zien schieten in deze tijd van het jaar. Altijd spannend wat er opkomt in de tuin. Het insectenhotel is verplaatst en ineens weten de bijtjes het te vinden. Schijnbaar zijn de reviews goed, want het hotel wordt flink bezocht.

De bijtjes.. en de bloemetjes

Een heel natuurlijk iets.. En toch zo moeilijk om over te praten. Het woord piemeltje bijvoorbeeld. Het zorgde tijdens een kerkdienst voor een mix van gelach en ontzetting. Mijn hoofdgedachte is vooral: Als de dingen al niet bij naam genoemd kunnen worden, wordt het erg lastig om thema’s rondom seksualiteit bespreekbaar te maken. Laat staan als het om misbruik of seksuele geaardheid gaat. Mensen raken in een kramp als het om seksualiteit gaat. Door schaamte, onwetendheid of een combinatie. Er wordt geoordeeld, gelachen of gezwegen. En dit geldt zeker niet alleen binnen de kerken.

Rolmodel

Eerder deze maand ben ik naar een vrouwendag geweest met het thema ‘Rolmodel gezocht’. Ook hier kwam seksualiteit ter sprake. Want als vrouwen, jong en oud, kunnen we hierin voor elkaar zeker een voorbeeld zijn. Hoe ga je met elkaar om in een  relatie? Hoe stel je grenzen? etc. En wat mij betreft het allerbelangrijkste, dit alles zonder oordeel. 

Over de drempel

Tijdens het brainstormen die dag kwam o.a. een thema avond voor tieners naar voren. Puur om de drempel om over seksualiteit te spreken weg te nemen. En ook om het misverstand weg te nemen dat jongeren vandaag de dag alles weten. Want wat weten ze nu echt zonder dat erover gesproken wordt? Datgene dat de tv en het Internet voorspiegelt. Platte praat en een onrealistisch beeld over seks en relaties. 

No shame

Ik vind het mooi om gezinnen te zien waarin, op niveau, openlijk over seksualiteit gesproken wordt. Voor kinderen met een beperking is de wereld al lastig, laat staan als al die vreemde gevoelens en veranderingen om de hoek komen kijken. Het vraagt om duidelijkheid, duidelijkheid over gevoelens, gedachten en vragen die op kunnen komen en lichamelijke veranderingen die bij de ontwikkeling horen. Door kinderen hierin al vroeg bij de hand te nemen mogen ze zich veilig en gehoord voelen en ontwikkelen zonder oordeel, zonder schaamte. 

Share

De impact van een boek

Het voordeel van vakantie is dat je even afstand kunt nemen van alles wat je bezighoudt. Het geeft je de kans tot rust te komen en met een frisse blik naar dingen te kijken. Iets wat mij daar dit jaar extra bij heeft geholpen is het boek van Corrie Ten Boom, De Schuilplaats. Niet echt leesvoer waar je aan denkt bij een vakantie. Maar het stond al zolang in de kast dat ik het nu echt wilde lezen. Zo kwam het dat ik deze vakantie een boek zat te verslinden en mezelf in moest houden om ook iets voor de terugreis te bewaren.

Nooit geweten dat een Hollands gezin dat in de Tweede Wereldoorlog zoveel mensen heeft gered nu zoveel impact op mij kon hebben. Dingen die ik meenam in het vliegtuig, zorgen, irritaties, frustraties, ze verdwenen naar de achtergrond. Ik werd met beide benen op de grond gezet.

Verdwaald

Dan kom je terug.. Terug in een omgeving waarin mensen zich druk maken over twerkgrappen, witte piet, zwarte piet, regenboogpiet, niemand weet het meer. Wanneer zijn we zo overgevoelig geworden? Of is het verharding? Kerst komt dichterbij, maar hoe zit het met de kerstgedachte?

Ze zeggen dat Kerst voor saamhorigheid staat, samenzijn, dankbaarheid. Toch zien veel mensen tegen deze tijd op. In mijn werkveld is dit in veel gevallen zelfs een risicovolle periode. Mensen staan op scherp. De massa is overweldigend of de eenzaamheid overvalt. Corrie Ten Boom beschrijft dat zij toen zij in een isoleercel werd gezet een vriendschap met een mier aanging. Zoveel behoefte aan verbinding hebben wij. Maar we raken soms zo verdwaald. Verdwaald in eigen gedachten bijvoorbeeld. Hoe snel vullen we iets voor een ander in? Daar zit ze toch niet op te wachten.. Dat zullen ze wel raar vinden.. Hij zal wel boos zijn..Dat lukt me toch niet.. Conclusies zijn snel getrokken. Conclusies die grote gevolgen kunnen hebben.

Opbouwen

Mensen zitten verstrikt in denkpatronen waarmee ze zichzelf en/of anderen afbreken. Gelukkig zijn we niet onveranderlijk. We kunnen leren opbouwen in plaats van af te breken. We kunnen van een halfleeg glas een halfvol glas maken. Ook dit zie ik gelukkig in mijn werk gebeuren. Clienten die zich in zwaar weer bevinden houden zich verbazingwekkend staande. Ze zoeken naar lichtpunten, ook al zijn ze soms klein. Het is genoeg om de dag door te komen.

Dan denk ik terug aan de terugvlucht toen ik met tranen in mijn ogen de laatste hoofdstukken van het boek las. Mensen die in diepe duisternis vreugde wisten te vinden. Mensen die tegen alle verwachtingen in dankbaarheid voelden. Dankbaarheid voor de vlooien in hun barak omdat hierdoor de kampbewaarders niet in de barak kwamen.. Mensen die konden vergeven, daar waar vergelding werd verwacht.

Waarin kun jij opbouwend zijn? Naar jezelf toe of naar een ander? Vergeet niet, al lijkt het misschien klein, het kan een grote impact hebben.

Ik wens je veel opbouw toe, voor nu en voor in het nieuwe jaar dat voor ons ligt.

Share